Rehabilitacja dzieci

Metoda PNF to torowanie nerwowo-mięśniowe, którego celem jest praca nad utraconą funkcją, którą pacjent stracił pod wpływem choroby lub nagłego wypadku. Głównym założeniem PNF jest praca z pacjentem z wykorzystaniem pozostałych zdrowych obszarów funkcji ciała pacjenta, które można wykorzystać do lepszego efektu terapii.

Metoda PNF

Metoda PNF to torowanie nerwowo-mięśniowe, którego celem jest praca nad utraconą funkcją, którą pacjent stracił pod wpływem choroby lub nagłego wypadku. Głównym założeniem PNF jest praca z pacjentem z wykorzystaniem pozostałych zdrowych obszarów funkcji ciała pacjenta, które można wykorzystać do lepszego efektu terapii.

Metoda PNF w Fundacji w Formie skierowana jest do pacjentów z problemami:

  • ortopedycznymi (wszelkiego rodzaju urazów kontuzji stawów i tkanek miękkich, po zabiegach rekonstrukcyjnych, kontuzjach sportowych, amputacjach)
  • neurologicznymi (udary mózgu, urazy mózgowo-czaszkowe i rdzenia kręgowego, stwardnienie rozsiane, ataksja, choroby móżdżku, polineuropatie, choroba Parkinsona, zaburzenia po zabiegach neurochirurgicznych, zaburzenia funkcji wegetatywnych – oddychania, połykania, neuralgie nerwowe, mózgowe porażenie dziecięce, przepukliny oponowo-rdzeniowe)
  • wad postawy ciała (skoliozy, deformacje klatki piersiowej, stóp, kolan)

Terapia chodu

Większość zaburzeń chodu spowodowana jest zaburzeniami neurologicznymi,uszkodzeniem centralnego układu nerwowego w różnych obszarach mózgu lub uszkodzeniem rdzenia kręgowego na różnych poziomach, spowodowane nagłymi wypadkami. W terapii chodu najważniejsza jest szybka pionizacja i usprawnianie narządu ruchu w sposób dostosowany do pacjenta.

Terapia chodu u dzieci w Fundacji w Formie skierowana jest do pacjentów z problemami:

  • ortopedycznymi (zaburzenia chodu spowodowane wadami postawy ciała, różnego rodzaju deformacji stóp, zaburzenia rozwoju mięśniowego (wiotkością i osłabieniem mięśniowym), spowodowanym małą aktywnością ruchową
  • neurologicznymi(zaburzenia chodu spowodowane zespołami chorobowymi pochodzenia neurologicznego (mózgowe porażenie dziecięce, dystrofia mięśniowa, zespół Downa)

Terapia NDT Bobath

Metoda neurorozwojowa, która doskonale się sprawdza u najmłodszych dzieci z różnymi zaburzeniami neurologicznymi (uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego). W szczególności z nieprawidłowym napięciem mięśniowym, które występuje u dzieci z  mózgowym porażeniem dziecięcym. Celem tej metody jest usprawnianie zaburzonych funkcji ruchowych w taki sposób by było najbardziej zbliżone do prawidłowych wzorców dziecka zdrowego. Uwzględniając przy tym uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego. Ćwiczenia mają prowadzić do najlepszej samodzielności dziecka w jego przyszłym codziennym funkcjonowaniu.

Terapia NDT Bobath w Fundacji w Formie skierowana jest do najmłodszych pacjentów z problemami:

  • neurologicznymi i genetycznymi (uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego) nieprawidłowe napięcie mięśniowe, wcześniactwo, asymetria ułożeniowa, problemy z kontrolą głowy i tułowia, porażenia splotu barkowego, kręcz szyi

Fundacja w formie oferuje ćwiczenia i instruktarze domowe dla rodziców.

Ćwiczenia NDT mogą być wykonywane w warunkach domowych w ciągu dnia podczas prawidłowo wykonywanych zabiegów pielęgnacyjnych, karmienia, noszenia czy zabawy z dzieckiem. Rodzice przeszkoleni przez terapeutę, prowadzą terapię w domu. Dzieci reagują na terapię różnymi emocjami mogą płakać, cieszyć się, na ćwiczenia które wykonuje terapeuta. Płacz może zmniejszać skuteczność terapeutyczną, więc dziecko powinno mieć zapewnione poczucie bezpieczeństwa ze strony terapeuty i rodziców. Terapia odbywają się indywidualnie, z uwzględnieniem zaburzeń i aktywności dziecka oraz jego potrzeb psychoruchowych. Ćwiczenia powinny być wykonywane w zmiennym tempie w zależności od potrzeb dziecka.

Terapia czaszkowo-krzyżowa

Terapia skierowana zarówno dla dzieci jak i dorosłych, polega na dotyku i delikatnym ucisku w obrębie kości krzyżowej, miednicy, przepony, otworze górnym klatki piersiowej i kościach czaszki w celu rozluźnienia struktur łącznotkankowych. Za pomocą tych stymulacji terapeuta wyczuwa kontakt z tkanką łączną i uwalnia powstałe napięcia. Terapia w procesie czaszkowo-krzyżowym ma wpływ na układ nerwowy, mięśniowo-kostny, krążenia, limfatyczny, oddechowy, jakakolwiek dysfunkcja któregoś z tych układów ma negatywny wpływ na system czaszkowo-krzyżowy.

Terapia czaszkowo-krzyżowa ma pozytywny wpływ na wiele problemów zdrowotnych, np.: autyzm, kłopoty z koncentracją, zaburzenia osobowości, nadpobudliwość u dzieci i dorosłych, stres, dysleksja, bóle i   głowy, migreny, kłopoty ze wzrokiem i słuchem, nawracające zapalenie uszu, zapalenie zatok, bóle i napięcia w stawie skroniowo-żuchwowym, wady wymowy, zgrzytanie zębami i wady zgryzu, bóle kręgosłupa i pleców, skoliozy, bolesna napięcia barków, wszystkie urazy powypadkowe. Terapia doskonale działa rozluźniająco na układ mięśniowy oraz działa antystresowo wspomagając układ nerwowy w codziennej pracy.

Terapia reki

Celem terapii ręki jest usprawnianie tzw. małej motoryki, precyzyjnych ruchów dłoni i palców, ruchów globalnych całej kończyny górnej uwzględniając obręcz barkową. Dostarczania wrażeń dotykowych i rozpoznawania różnych kształtów i struktur oraz ich rozróżniania. Ćwiczenia w formie zabaw mają rozwinąć sprawność ruchową całej kończyny górnej, sprawność manualną dłoni, umiejętność chwytu, koordynację ruchową ( oko – ręka)oraz doskonalenie czynności samoobsługi. Ręka odgrywa bardzo ważne funkcje manualne. Działa wtedy prawidłowo gdy wszystkie jej części ( dłoń, przedramię, ramię i obręcz barkowa) pracują w ruchach globalnych. Ważne jest, aby usprawnianie przebiegało całościowo i bazowało na czynnościach dnia codziennego,takich jak samoobsługa (np. posługiwania się łyżką,trzymania kubka).



Terapia ręki obejmuje też naukę pisania. W formie zabawowej możemy zaproponować czynności które usprawniają zdolności chwytne i rozwijają precyzyjne mięśnie dłoni. Ćwiczenia wpływają na rozwój psychomotoryczny. Wszystkie ćwiczenia proponowane są odpowiednio dobrane nie tylko do poziomu manualnego dziecka lecz także do poziomu jego funkcjonowania poznawczego dziecka.